ΚΛΑΡΙΣΑ: Είμαστε όλοι διαφορετικοί άνθρωποι.
Δεν γίνεται να είμαστε ίδιοι.
Κανείς δεν είναι τέλειος.
ΑΝΤΟΝΙΟ: Η ιδέα να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία
για δημιουργία μιας ουτοπικής κοινωνίας είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.
ΣΤΙΟΥΑΡΤ: Κάτι για το οποίο με ρωτούν συνέχεια
είναι οι Ολυμπιακοί κι οι Παραολυμπιακοί Αγώνες.
Πιστεύω ότι σε 10-20 χρόνια ένας παραολυμπιακός αθλητής
θα είναι ταχύτερος από ένα άτομο χωρίς αναπηρία.
ΝΤΕΓΟΥΟΛΤ: Γιατί θα άλλαζες τη φυσική σου ικανότητα;
[ μουσική ]
Εξέλιξη της Τεχνολογίας και Ταυτότητα της Αναπηρίας
Ονομάζομαι Σέριλ Μπέργκστολερ.
Διευθύνω τις Υπηρεσίες Προσβάσιμης Τεχνολογίας
στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.
Η επιστήμη κι η τεχνολογία έχουν προοδεύσει σε βαθμό
που ίσως καταφέρουμε να εξαλείψουμε ορισμένες αναπηρίες.
Αλλά απλώς επειδή μπορούμε, θα έπρεπε κιόλας;
Μιλήσαμε με μερικούς μαθητές με αναπηρίες
και τους ζητήσαμε να απαντήσουν σε αυτήν την ερώτηση.
ΝΟΛΑΝ: Μου αρέσει η ιδέα για χρήση της τεχνολογίας προς όφελος των ανθρώπων,
για εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.
Αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί το δίλημμα:
"Σε ποιο σημείο αυτό καταντάει υπερβολικό;"
ΚΟΡΤΝΕΪ: Προσωπικά μπορώ να πω ότι η τεχνολογία με έχει σαφώς βοηθήσει
να έχω πρόσβαση σε πράγματα που αλλιώς δεν θα την είχα.
Και πιστεύω ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας
είναι αναμφίβολα ωφέλιμη για άτομα με αναπηρίες.
Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει σίγουρα μια γραμμή ανάμεσα σε κάτι όπως...
ένα πιο βελτιωμένο αναπηρικό αμαξίδιο και έναν εξωσκελετό
για κάποιον που είναι σε αμαξίδιο ώστε να μπορεί να περπατήσει.
Και πιστεύω ότι η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο πραγμάτων
είναι ότι το ένα από αυτά επιδιώκει να βελτιώσει τη ζωή ατόμων με αναπηρία
ή να κάνει την πρόσβαση πιο εύκολη για αυτούς.
Το άλλο επιδιώκει την εξάλειψη της αναπηρίας.
Πιστεύω ότι αυτή είναι μια βασική διαφορά που πολλοί αρτιμελείς άνθρωποι,
που δεν έχουν μεγάλη εμπειρία με αναπηρία, δεν την εντοπίζουν.
ΣΕΛΜΠΙ: Ξέρω ότι μάλλον όλα έχουν και κάποια μειονεκτήματα,
αλλά αν κάτι μπορεί να σε βοηθήσει να ολοκληρώσεις μία εργασία,
και συνεχίζεις να χρησιμοποιείς το μυαλό σου
και να κατανοείς τι πρέπει να γίνει, τότε το θεωρώ σπουδαίο.
ΚΟΡΤΝΕΪ: Πιστεύω ότι αν είναι κάτι που εσύ προσωπικά το θέλεις πραγματικά,
θέλεις να γίνεις καλύτερος, να γίνεις αυτός ο υπεράνθρωπος
θα πρέπει να έχεις επιλογή, αλλά να μην είναι απαίτηση.
Εγώ, για παράδειγμα, είμαι πολύ χαρούμενη όπως είμαι.
Δεν θα άλλαζα τίποτα επάνω μου.
Αν αύριο μου δινόταν η επιλογή να περπατήσω, δεν θα το έκανα.
Αγαπώ τη ζωή μου.
ΑΝΤΟΝΙΟ: Αντί να προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία
για να δημιουργήσουμε τον "τέλειο" άνθρωπο,
θα πρέπει να επικεντρωθούμε περισσότερο
στο να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε απλώς την προκειμένη κατάσταση
όσον αφορά τη δημιουργία μιας κοινωνίας
που είναι το ίδιο προσβάσιμη για ανθρώπους
οι οποίοι τώρα δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους άλλους.
ΝΙΚΙ: Για κάποιους από τους φίλους μου που έχουν αναπηρίες
που μικραίνουν τις ζωές τους,
και υπάρχει τεχνολογία
που φέρνει στην επιφάνεια νέες μελέτες, νέα φάρμακα
που μπορούν να τους βοηθήσουν να δυναμώσουν και να ζήσουν περισσότερο,
θεωρώ ότι όλα αυτά είναι τέλεια.
Όμως βλέπω επίσης πού δημιουργούν πρόβλημα,
προσπαθώντας να αναγκάσουν τους ανθρώπους να γίνουν πιο "φυσιολογικοί",
ακόμα και όταν δεν θέλουν απαραίτητα να γίνουν.
Γιατί πρέπει να διορθώσουμε τους πάντες και τα πάντα;
Πιστεύω ότι είναι απλώς στο χέρι του καθενός.
Αν αυτοί θέλουν κάποια κομμάτια των αναπηριών τους
να μην είναι κομμάτι της ζωής τους, έχουν αυτή την επιλογή,
τότε αυτό είναι τέλειο για αυτούς.
Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να αναγκάζεται κανείς
και ότι η κοινωνική πίεση δεν θα έπρεπε, ξέρεις...
ότι πρέπει να το έχεις αυτό γιατί είναι διαθέσιμο.
ΚΛΑΡΙΣΑ: Δεν γίνεται να είμαστε τέλειοι.
Οπότε πιστεύω ότι οι διαφορές ανάμεσά μας,
ακόμα και αν είναι αναπηρία ή όχι,
είναι αυτό που μας κάνει ιδιαίτερους και ξεχωρίζει,
οπότε θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό, νομίζω.
ΚΟΡΤΝΕΪ: Αν μιλούσα με τους επιστήμονες
που αναπτύσσουν τον νέο γύρο ή τη νέα γενιά τεχνολογιών,
το πρώτο πράγμα που θα τους έλεγα είναι:
"Έχετε ανάπηρο άτομο στην ομάδα σας;"
Επειδή ο καλύτερος τρόπος να κάνετε τα πράγματα πιο προσβάσιμα
είναι να συμπεριλάβετε άτομα με αναπηρίες
στη διαδικασία της δημιουργίας.
ΣΤΙΟΥΑΡΤ: Στόχος της τεχνολογίας είναι να κάνει τις ζωές των ανθρώπων πιο εύκολες
και δεν βλέπω πώς το να έχεις κάποιον που έχει χάσει τα πόδια του
και το να προσπαθείς να τον κάνεις να περπατήσει, είναι κάτι αρνητικό.
Δεν ξέρω... Ίσως σε διακόσια χρόνια από σήμερα
όταν η ρομποτική βελτιωθεί και κυριεύσει τον κόσμο,
τότε θα πρόκειται για μια άλλη συζήτηση.
ΛΙΝΤΣΕΪ: Όταν έχουμε τεχνολογία διαθέσιμη στους ανθρώπους
για να βελτιώσουν την ικανότητά τους να κυκλοφορούν στον κόσμο,
πρέπει επίσης να μην συμπεραίνουμε ότι θέλουν αυτή την τεχνολογία
επειδή θα τους "θεραπεύσει"
ή θα τους κάνει πιο αρτιμελείς.
Θα πρέπει να αναρωτηθούμε:
"Θέλετε αυτή την τεχνολογία επειδή...
"όχι επειδή θα σας κάνει, ας πούμε, πιο αρτιμελείς,
"αλλά θα βελτιώσει όντως τη ζωή σας ως άτομο με αναπηρία
"ώστε να κυκλοφορείτε
"και να σας διευκολύνει όπου χρειάζεστε βοήθεια;",
αντί να προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο να δεχτεί αυτή τη μία τυποποιημένη εκδοχή
για όσα το σώμα θα έπρεπε να μπορεί να κάνει.
ΣΕΛΠΜΙ: Ίσως ένα από τα εργαλεία είναι το να διαθέτουν χέρι
ή κάποια συσκευή που μπορεί να τους βοηθήσει να αναρριχηθούν.
Νομίζω ότι αυτό είναι υπέροχο.
Αλλά πραγματικά το κλειδί είναι να το θέλουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
ΚΟΡΤΝΕΪ: Το να είσαι ανάπηρος και να ζεις τη ζωή αξίζει απολύτως.
Αυτό που το καθιστά απαιτητικό είναι το γεγονός ότι τα συστήματα
δεν είναι χτισμένα έχοντας υπόψη τα άτομα με αναπηρίες.
Η αλλαγή που πραγματικά χρειάζεται πιο πολύ
από την αποκατάσταση ατόμων με αναπηρίες
είναι η αλλαγή της κοινωνίας μας
ώστε να είναι προσβάσιμη στα άτομα με αναπηρίες
για να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλα όσα έχουν πρόσβαση όλοι οι άλλοι.
ΝΤΕΓΟΥΟΛΤ: Γιατί δεν θα ήθελες να είσαι ο εαυτός σου;
Νιώθω ότι αυτό θα άλλαζε το ποιος είσαι.
Υπάρχουν τόσα πολλά μικρά πράγματα που σε σχηματίζουν ως προσωπικότητα,
γιατί πρέπει να σε νοιάζει αν υπάρχουν μικρές ατέλειες;
Εφόσον συνολικά είσαι ένα υπέροχο άτομο.
ΚΟΡΤΝΕΪ: Οι άνθρωποι δεν θα υπάρξουν ποτέ χωρίς αναπηρία.
Είναι γραμμένο στη φυσική μας ύπαρξη
ότι καθώς γερνάμε είναι σχεδόν βέβαιο
ότι θα αναπτύξουμε κάποιου είδος αναπηρία.
Το να έχεις κάποια αναπηρία είναι απολύτως φυσιολογικό.
Απλώς συμβαίνει νωρίτερα σε κάποιους ανθρώπους.
Οι μαθητές αυτού του βίντεο συμμετέχουν στο πρόγραμμα "DO-IT Scholars"
όπου νέοι με αναπηρίες προετοιμάζονται για το κολέγιο και την καριέρα τους.
Για περισσότερες πληροφορίες συμβουλευτείτε την ιστοσελίδα του DO-IT:
www.uw.edu/doit
Χορηγείται άδεια για αντιγραφή αυτού του υλικού
για εκπαιδευτικούς, μη διαφημιστικούς σκοπούς
υπό την προϋπόθεση αναφοράς της πηγής.
Δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας 2018 Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον